همین دور و برا

جنگل درفک

alisale — Mon, 26 Oct 2009 10:41:18 GMT

گزارش کلی:

پنجشنبه (16/7/88):ساعت 7 حرکت به سمت رستم آباد،ساعت 11:30 حرکت به روستای شیرکوه، ساعت 13 حرکت به سمت لارنه، ساعت 18 رسیدن به لارنه، شبمانی در لارنه.

جمعه(17/7/88): ساعت 12 حرکت به سمت دفراز، ساعت 17 رسیدن به دفراز ؛ساعت 19 بازگشت .

گزارش کامل:

پنجشنبه (16/7/88) به همراه 33 نفر از کوهنوردان گروه کوهنوردی کسلو ساعت 7 از کرج به سمت رستم آباد حرکت کردیم.

ساعت 11:30 به رستم آباد رسیدیم بعد از اینکه خرید های لازم رو انجام دادیم به سمت روستای شیرکوه که در 10 کیلومتری رستم آباد قرار داشت حرکت کردیم و در ساعت 12 به روستا رسیدیم و بعد تعویض لباس و آب بندی کوله ها به سمت منطقه ای به نام لارنه که در وسط جنگل قرار داشت حرکت کردیم.

قبل از حرکت بارندگی شروع شد و مسیر به علت بارندگی های اخیر سرسبز و لغزنده شده بود.

کمی که از حرکت گذشت مه نسبتا غلیظی منطقه رو فرا گرفت که هم به زیبایی مسیر کمک می کرد هم مسیریابی رو کمی مشکل می کرد.

به خاطر گلی بودن مسیر کمی بعد از 5 ساعت در ساعت 18 به لارنه رسیدیم. لارنه منطقه وسیعی است که به علت مسطح بودن و همچنین نداشتن درخت و داشتن چندین چشمه منطقه بسیار مناسبی برای اطراق می باشد.

شب رو چادر زدیم و در لارنه سپری کردیم.

شب خیلی راحتی نبود چون تقریبا در همه ی چادرها آب وجود داشت و بارندگی تا حدود 3 صبح ادامه داشت.

صبح ساعت 9 به بیدار شدیم و بعد تهیه آتش مشغول خشک کردن لباسا شدیم.

تازه صبح زیبایی های منطقه معلوم شد چون دیگه مه رفته بود.

لارنه دشتی پوشیده از سرخس است.

بعد از جمع کردن وسایل ساعت 12 به سمت روستای دفراز حرکت کردیم(دفراز روستایی در 25 کیلومتری رستم آباد در جاده رستم آباد به سیاهکل می باشد).

به مسیر خود ادامه دادیم.

بعد سپری کردن مسیرهای جنگلی در ساعت 17 به روستایی در نزدیکی دفراز رسیدیم.

بعد کمی استراحت و بعد آن پیاده روی سوار ماشین شدیم و برگشتیم.

کلا برنامه های جنگل زیبا هستن و وقتی که تو زمان های خاص مثل الآن که درختا رنگو وارنگ می شن برین و همچنین همراه با دوستان همیشگی ؛ زیبایی جنگل دو چندان میشه.

لازمه اینجا در مورد برنامه یکسری مطالب بگم که بعضی از دوستان می گفتن که مثلا چرا با وجود اینکه می دونستین بارونه رفتیم جنگل.

اول اینکه چون مسیر لارنه از روی یال هست اصلا خطر سیل نداره و همچنین شب در کمترین دما به 7-8 درجه می رسید که تا آلان شنیده نشده کسی تو این دما اتفاقی براش افتاده باشه که نهایتا سرما می خوره اگه چادر و لباس نداشته باشه که هر دوش بود.

دوم اینکه برای دیدن و تجربه کردن بعضی چیزا باید در ازای اون یک سری مسائل رو تحمل کرد (مثل سرما ؛ گرما ؛ بار زیاد و حتی تیمی فکر کردن و عمل کردن) فرض کنید دیدن دماوند در زمستان یا جنگل زمستانه چقدر زیباست ولی برای این تجربه.....که این برنامه میشه گفت حداقل سختی ممکن رو برای دیدن یک جنگل به این شکل در این فصل داشت.

این عکسم تقدیم می کنم به امیر منصوری باشد که در جنگلهای زیادی با هم همنورد باشیم.

راه پیمایی مسیر منطقه لواسانات تهران ( گرمابدر ) به منطقه یوش بلده مازندران ( یالرود )

alisale — Mon, 19 Oct 2009 19:23:18 GMT

تاریخ اجرای برنامه : 25و26/4/1388

روز پنج شنبه : 15/6 صبح رسیدن به گردنه خاتون بارگاه – 7 صبح رسیدن به محل صرف صبحانه در دشت تنگه یونزا – 8 صبح رسیدن به رودخانه – 30/9 صبح رسیدن به محل مصب رود ورارو به رود لار - 10/12 رسیدن به آبشار قو - 14:20 حرکت – ساعت 30/15 آخرین گوسفند سرا پایان جاده عشایری – محل اتراق برای شب مانی 16:30 .

روز جمعه : ساعت 6 بیداری – 6:30 حرکت - 7 صبح رسیدن به گردنه کبود یا قو – 20/7 رسیدن به رودخانه یالرود ( پاکبود ) – 20/8 رسیدن به محل اتراق برای صرف صبحانه – حرکت ساعت 9:30 صبح . 1:45 رسیدن به محل اتراق جهت صرف نهار در اول باغهای روستای یالرود – ساعت 14:45 از محل اتراق برای نهار تا روستای یالرود 20 دقیقه – ساعت 30/9 رسیدن به کرج

ساعت شروع : 3 صبح از کرج – 4 صبح از تهران خ کریم خان

ساعت رسیدن به روستای گرمابدر و پیاده شدن از مینی بوس : 30/5 دقیقه صبح

ساعت حرکت برای پیاده روی 15/6 صبح

برای رسیدن به فشم باید از شهر تهران از بزرگراه همت _ بزرگراه مدرس و بزرگراه صدر به طرف شمال شرقی رفته و از جاده لواسانات بطرف گردنه قوچک و سه راه لشکرک و جاده فشم به روستای گرمابدر رسید .

مسیر از روستای گرمابدر : از طریق جاده خاکی عشایری که تابلوی با درب زنجیری اول ورودی جاده نشانگر آنست شروع می شود . جاده خاکی پر پیچ و خم بطرف شرق کم کم از سطح دره که آب زلال در آنجا جاریست ارتفاع می گیرد چند چشمه در سمت چپ مسیر جاریست که آب آنها دارای اکسید آهن می باشد و بستر آنها به رنگ ارغوانی است .

و احتمالا آب آنها باید تلخ مزه باشد در نهایت به محلی رسیده که چند درخت بید خنکای دل انگیزی در کنار چشمه سار ایجاد نموده است و محل مناسبی برای اتراق و صرف نهار است . از کنار آن عبور می کنیم و بطرف گردنه خاتون بارگاه ادامه مسیر می دهیم ساعت 50/6 دقیقه به چشمه زیر گردنه می رسیم که آب زلال و قابل شربی دارد و ساعت 7:30 روی گردنه خاتون بارگاه ( یونزا ) ارتفاع 2800 متر می رسیم تا این گردنه می توان با خودرو رفت و آمد کرد که البته لذت کوهنوردی را ندارد . صبحی دلنشین با هوایی پاک ، بچه ها دارای روحیه بسیار بالایی هستند . کمی استراحت می کنیم تا همه اعضا 18 نفره تیم به گردنه برسند . ساعت 35/7 از گردنه بطرف دشت یونزا پایین می رویم . مسیر دارای جاده متروکه ایست که با پیچ و تاب بطرف شرق پایین می رود . ساعت 10/8 در نزدیک تنگه یونزا در محل مصب دو دره اصلی یونزا که چند درخت بید و خرابه کاروانسرای در آنجا قرار گرفته است جهت صرف صبحانه اتراق کردیم . سه نفر موتور سوار مخصوص کوهستان به سمت یوش از کنار ما عبور کردند . ساعت 15/9 دقیقه بطرف تنگه یونزا پایین رفتیم ( در تنگه جاده تمام می شود ) و 25 دقیقه بعد وارد دشت زیبا و گسترده لار شدیم . دشتی وسیع و ماسه ای از کنار رودخانه کم آب یونزا بطرف شرق ادامه مسیر می دهیم .

این قسمت جاده از سمت لار کشیده شده و ماشین در آنجا مشاهده شد . از زمانی که از مینی بوس پیاده و تا محل ورود دشت لار حرکت کردیم در سمت چپ مسیر ( شمال ) دیواره بزرگی ادامه داشت و در سمت راست ( جنوب ) کوهی خاکی و تپه ماهور قرار دارد . روی گردنه سمت راست قله سوتک در ادامه آن قله کافر کوه در سمت چپ قله خاتون بارگاه با دیواری بلند خود نمایی می کند . از روی گردنه به سمت شرق کوههای اطراف دشت لار و در دور دست سمت شمال شرق قلل بزرگ چپکرو و دو خواهرون نمایان است در دشت لار در طرفین آب دره یونزا عشایر ورامین چادر بر پا کرده اند و زنان و کودکان با چشمانی خسته از نور آفتاب تابستان ورود ما را به دشت خوش آمد می گویند . با چند تن از مردان عشایر از جمله حاجی صفر حسین وند سلام علیک کرده و برای اطمینان بیشتر از چگونگی ادامه مسیر راهنمایی می گیریم .

ساعت 15/10 از عرض رودخانه لار به آب زده و عبور می کنیم آبی زلال و خیلی سرد دو نفر کوهنورد از بچه های تهران نیز در مسیر با ما تقریبا همراه اند گاهی کمی جلوتر و گاهی کمی عقبترند . بعد از عبور از عرض رودخانه کمی توقف جهت خشک کردن کفش و لباس به سمت جنوب شرقی حرکت ادامه می یابد . حدود 500 متر و سپس به رودخانه ورارو که از آبشار قو ( سفید آب ) سرچشمه گرفته و از طرف شمال شرقی بطرف جنوب غربی به سمت رود لار در جریان است می رسیم و از راه مالرویی در جهت مخالف جریان آب ورارو بطرف شرق ادامه مسیر می دهیم محلی بسیار سرسبز و هموار است چند نفر دشتبان مشغول آبیاری دشت هستند چند خانه نیز در دشت و کنار رودخانه ورارو ساخته شده است .

جاده ای نیز در سمت جنوب رودخانه بطرف شرق ادامه دارد که محل تردد ماشین های عشایر است . از این محل آبشار و چشمه سفید آب کاملا مشخص است مسیر دقیقا بطرف همان آبشار است ( آبشار قو ) سپس به گوسفند سرا می رسیم از کنار گوسفند سرا در ادامه جاده به راهپیمایی ادامه می دهیم . در این مسیر ( ورارو ) قلل مخروطی شکل آسمان کوه به ارتفاع 3850 و قله کله گچ به ارتفاع 3600 متر در سمت جنوب ( راست ) مسیر قرار دارد و قلل نبورده به ارتفاع 3700 متر و دامنه های آن در چپ ( شمال ) که خرابه ای نیز در زیر دیواره آن قرار دارد که به احتمال قوی زمانی کاروانسرای بوده است .

ساعت 12:10 به آبشار سفید آب ( قو ) می رسیم محل زیبا و دیدنی است و آب چشمه زلال و با فشار زیادی به سمت پایین بصورت پله کانی خروشان جاری است . که از دامنه قله سرخک می جوشد برای نهار اتراق می کنیم .

ساعت 14:20 به راه می افتیم از همان جاده به طرف شرق با شیبی تندتر و با چند پیچ به آبشاری زیبا می رسیم . هوای بعد از ظهر گرم و دارای آفتابی سوزان است و نهار خورده و شکم ها سنگین و همگی در حال عرق ریختن هستیم ، بهتر است کمی استراحت کنیم(ساعت 15:20) .

ساعت 35/16 حرکت می کنیم در سمت راست مسیر رودخانه گوسفند سرای زیادی قرار دارد که حدود سی چادر برافراشته اند . چند چادر هم در سمت چپ مسیر قرار دارند . خوش و بشی می کنیم و از عرض دره کبود عبور می کنیم و سپس از رودخانه اصلی ارتفاع می گیریم . در سمت چپ دیواره ای بلند و در سمت راست کوهی است که در انتها به قله کبود منتهی میگردد . شیب کمی تند و آفتاب گرم است . از باد هم خبری نیست . آبشاری و تنگه ای زیبا و صخره ای در سمت چپ و کوهی خاکی در سمت راست ، ارتفاع می گیریم از گوسفند سرای به بالا از جاده خبری نیست و کوره راهی است که در اثر مرور زمان رفت و آمد گوسفندان از بین رفته است . بالاخره از گرده یالی عبور می کنیم و دشتی در سمت چپ بالای تنگه و آبشاری نمایان می شود ( دشت پاکبود ) راهی تراورسی و کم شیب و در ادامه به دره ای رسیدیم که در آن آب قابل استفاده جاری بود و چمن زار کوچکی در کنار مسیر قرار داشت که تصمیم به اتراق گرفتیم .

ساعت 16:30 اتراق کردیم و بچه ها به استراحت پرداختن .

ساعت 30/10 خاموشی اعلام شد و استراحت کردیم . شب هوا صاف و پر ستاره بود و نزدیک صبح مهتاب کمی آسمان را روشن کرد .

پنج صبح بچه ها یکی یکی از خواب بیدار و پس از خواندن نماز و صرف مختصر صبحانه ساعت 6:30 صبح به سمت گردنه کبود یا قو حرکت کردیم . البته ساعت بیدار باش برنامه 6 صبح بود . از محل توقف تا گردنه 20 دقیقه راه بود . ارتفاع گردنه 3407 متر است .

از روی گردنه به سمت شرق قلل سر بفلک کشیده دوخواهرون و چپکرو با دیواره های سهمگین و قله دماوند با سر افرازی کامل خودنمایی می کنند . قله کبود در سمت جنوب شرقی گردنه و قله پاکبود و سرخک در سمت غرب گردنه به ارتفاع 3450 متر است . از روی گردنه کمی متمایل به سمت غرب ( چپ ) از کنار نقاب های برفی عبور کردیم و راه را ادامه داده و با چند پیچ به دشتی رسیده و از سمت چپ دشت بطرف غرب پیچ خورده از روی دیوار قدیمی عبور کردیم و بعد از چند پیچ در انتها به محل مصب دو دره رسیدیم ، که آبی بسیار زلال و گوارا داشت . از محل شب مانی تا این محل یک ساعت زمان حرکت بود . کمی به راه ادامه دادیم . به رودخانه یالرود که از دامنه قلل چپکرود و کبود سرچشمه می گیرد ، رسیدیم ( پاکبود شمالی ) . چند عکس یادگاری گرفتیم و به راه ادامه دادیم تا محل مصب رودخانه ایکه از سمت جنوب غربی از کوههای سرخک 3800 متر سرچشمه می گیرد . در این محل جهت صرف صبحانه اتراق کردیم به مدت 10/1 دقیقه . ساعت 9:30 حرکت کردیم .

از تنگه زیبا عبور کردیم . چشمه ای در سمت راست ( شرق ) رودخانه جاری است . از این محل تا کیلومترها در دو طرف رودخانه سرسبز و دشت مانند است . بهتر است از محل مناسبی از کنار رودخانه به سمت شرق بعد از تنگه عبور نمائیم و از راه مشخص شده حرکت کنیم . از دره ای عبور کردیم از راه مالرو به موازات رودخانه به سمت شمال . در حال حرکت یک خانه شیروانی و چند گوسفند سرا کاملا مشخص را می بینیم که محل مناسبی برای اتراق جهت صرف صبحانه یا نهار و حتی شب مانی است ( بستگی به زمان برنامه دارد ) . در قسمت چپ مسیر ( غرب ) گوسفند سرایی است که با فنس احاطه شده ، در زمان بارندگی خشک است .

این محل تا روستا 5/1 ساعت راه بود در زیر دیواره داخل تنگه قرار دارد . این مسیر طولانی در نهایت بعد از عبور از دو تنگه بسیار جالب و دیدن آبشارهای بلند و عبور از چند پل چوبی به اول باغهای روستای یالرود می رسیم ، در زیر چند درخت زردآلو در ساعت 45/13 بعد از ظهر جهت صرف ناهار توقف کردیم ، سه نفر موتور سواری که روز قبل بطرف شمال می رفتند ، در زمان صرف نهار به سمت تهران برگشتند .

ساعت 45/14 دقیقه بطرف روستا حرکت کردیم و ساعت 16 بعد از گذشتن از جلوی مسجد روستا و عبور از روی پل به محل پارک خودروی مینی بوس گروه رسیدیم ، که آقای رنجبر منتظر ما بود . بعد از کمی استراحت و صرف نوشیدنی خنک همه بچه ها سوار مینی بوس بطرف دهستان یوش حرکت کردیم . در یوش به خانه نیما یوشیج رفتیم و از موزه و خانه این شاعر معاصر دیدن کردیم و بر مزار ابدیش که در حیاط منزلش می باشد ، فاتحه ای قرائت کرده و از طریق جاده یوش به سمت غرب بعد از تماشای قله آزاد کوه و عبور از گردنه الیکا و کمر بن به دوراهی پل زنگوله وارد جاده چالوس کرج شدیم و ساعت 21:30 از دوستان همنورد در کرج خداحافظی کردیم و اینگونه یک برنامه خوب در کنار همنوردان گرامی در طبیعت زیبای البرز به پایان رسید .

نویسنده گزارش برنامه : کامیاب نریمانی سرپرست فنی و راهنما

تنظیم گزارش: سارا رضایی

تلاشی برای صعود به کمونیزم

alisale — Fri, 28 Aug 2009 21:34:18 GMT

پيك ايمني اسمائيل ساماني,( قله كمونيزم سابق ):مرتفع ترين قله در پامير مي باشد و بلند ترين قله در اتحاد جماهير شوروي سابق. اين قله در نقطه اتصال بين قلل آكادميا Academia Nauk و Pyotr Pyervy قرار گرفته است و در منطقه اي بسيار دور دست واقع است, به حدي كه حدود 20 سال به طول انجاميد تا سر انجام كاوشگران راهي را براي صعود به آن يافتند. قله كمونيزم يك كوه پرتگاهي بسيار با عظمت است،و علي رغم آنكه در يك ناحيه خشك و بي آب قرار گرفته است, اما داراي برف و يخچالهاي سنگين است.صخره ها ريزشي بوده و دسترسي به آن مشكل است، اما به دليل آنكه بلندترين قله در اين منطقه مي باشد,كوهنوردان در طي 10 سال اخير بسيار از آن استقبال كرده و بر روي آن فعاليت مي كنند. تعدادي مسير مختلف براي صعود به قله وجود دارد.

نام قله تاريخچه سياسي طولاني و كهني دارد. تا سال 1933 به نام پيك گارمو شناخته شده بود ، بعد به نام پيك استالين Pik Stalinتغيير نام داد.

در سال 1962 به نام كمونيزم شناخته شد و در سال 1998 به نام امروزي آن با عنوان پيك ايمني اسمائيل سامانی تغيير نام يافت.

متن زیر گزارشی زیبا از آقای خسرو جمشیدی می باشد که در مردادماه 88 برای صعود به این قله ی سرسخت تلاش کرد.

بعد از پشت سرگذاشتن مشکلات زیاد به هرحال کیسه بارم را برای سفری دیگر به تاجیکستان بستم به امید صعود قله سامانی یا کمونیزم سابق . یادم میاد 2 سال پیش که به این منطقه رفتم از این قله ترسیدم و فقط به صعود قله گورژنوسگایا بسنده کردم کاری که بیشترکوهنوردان ایرانی و خارجی می کنند، چند روزی طول کشید تا من از شهر دوشنبه به کمپ اصلی کمونیزم به ارتفاع 7495 متری برسم و تمام این چند روز تو این فکر هستم که آیا می توانم به این ترسم غلبه کنم یا نه ، با هلکوپتر به کمپ رسیدم و پیاده شدم بازهم هیبت این کوه منو ترساند.

یک هفته قبل از من یک تیم 5 نفره کرجی به سرپرستی آقای جاوید ثروتیان و یک تیم 2 نفره از قزوین به سرپرستی آقای منصور غلامی وارد منطقه شده و مشغول هم هوایی و صعود قله گورژنوسگایا هستند و من تنها به جنگ قله وحشی کمونیزم آمدم ولی از ترسم از این قله ، چیزی کم نشده .

سرپرست کمپ آقای نیکولا منو به یک چادر راهنمایی کرد، هوا خرابه و من نگران از آینده ی کار هستم به خیلی ها قول دادم که تنها به کوه نروم ولی امیدی به همراهی تیم ندارم فردا صبح از چادر بیرون زدم کمی حالم بهتر شده ولی هنوز خودمو آماده برای صعود به این قله نمی بینم ، امروز روزی بود که بچه های تیم کرج وقزوین پس از هم هوایی و بارگذاری تا کمپ 2 قله گورژنوسگایا، به کمپ اصلی برگشتند و روز خوبی بود. و شرایط روحی من خیلی بهتر شد، هوا تا چهار روز آینده خراب است و امکان صعود وجود ندارد و تا به حال هیچ تیمی برای صعود قله کمونیزم اقدامی نکرده و طناب ثابت مسیر هم به علت هوای خراب هنوز کشیده نشده بعد از چند روز شنیدم که یوری و تیمش که گاید یا راهنمای منطقه می باشد جهت کشیدن طناب ثابت اقدام کرده است، چهارروزی بود که هوا خراب بود وبرف سنگینی می بارید و تمام منطقه مستعد بهمن بود ولی من فرصتی نداشتم؛ قرارشد تیم آقای جاوید و آقای غلامی برای صعود قله گورژنوسگایا اقدام کنند و من برای هم هوایی و بارگذاری قله کمونیزم بروم استارت و شروع این قله بسیار خطرناک است و کوهنوردان زیادی را از صعود به قله منصرف کرده است ولی من چاره ای نداشتم باید به ترس خودم غلبه می کردم و شانس خود را برای چهارمین هفت هزار متری خود آن هم تنها امتحان می کردم .

با بچه ها خداحافظی کرده و چادری را درانتهای یخچال والتر اول مسیر بهمنی کمپ یک برقرارکردم و شب را درهمین مکان ماندم با امید اینکه صبح خیلی زود مسیر بهمنی را عبور کنم ، مسیر تا کمپ 1 یکی از خطرناکترین مسیر این قله است.

پس از عبور از یک شیب برفی بر روی نقاب بزرگی درزیر دیواره عظیم این قله قرار می گیرم و نزدیک به 2 ساعت دقیقاً درمسیر مستقیم بهمن که از دیواره سرازیر می شود باید عبور کنم ، من با بارسنگین، خود را با هرمشکلی بود به انتهای این دیواره، و به گرده سنگی زیر کمپ یک رساندم و پس از عبور از تیغه ی خطرناک که خوشبختانه طناب ثابت داشت به سمت کمپ یک ادامه مسیر دادم این جا بود که یوری را دیدم که با تیمش به پایین می آمدو نگاه معنی داری به من کرد و سری تکان داد و رفت.

درواقع بعد از گاید های مسیر(راهنما) من اولین تیمی بودم که برای صعود اقدام کرده بودم نزدیک به هفت روز برف باریده بود تا بالای زانو برف بود و تقریباً بعد از تیغه های سنگی کل مسیر نیاز به برف کوبی داشت .

امروز از پاکوب یوری استفاده کردم و خسته و نالان به کمپ 1 درارتفاع 5100 متر رسیدم خوشحال بودم که هنوز زنده ام.

چادرم را برقرار کردم هیچ کوهنوردی در این منطقه نیست؛ ناگهان بهمن عظیمی از دیواره سرازیرشد خدارا شکر کردم که در مسیر بهمن نبودم، یوری هم خوشبختانه جان سالم بدر برده بود .

صبح فردا چادرم راجمع کردم و به سمت کمپ 1 پیشرفته درارتفاع 5300 متر رفتم کل مسیر یخ شیشه ای دارد و کلاً با طناب ثابت صعود می گردد با شیب 75 تا 80 درجه . سنگینی کوله خسته ام کرده و کرامپون برروی این یخ بلوری نمی نشیند ومن به کندی به جلو می روم.

پس از ساعتها تلاش به کمپ پیشرفته رسیدم و چادر را برقرار کردم اینجا دو چادر خالی متعلق به یوری راهنمای منطقه وجود دارد و جای خوشحالی است.

شب را با درد دندان سپری می کنم، شب سخت و سردی بود همراه با طوفان و کولاک ولی صبح هوا بهترشد پس از خوردن صبحانه آماده برای رسیدن به کمپ بعدی شد.

پاکوبی وجود ندارد مسیربرروی گرده ای بسیار خطرناک و بهمنی که از دو طرف توسط دیواره یخی احاطه شده با شیب80 تا90 درجه و با دهلیزهای یخی، که پس از یک ساعت برف کوبی شدید به تراورزی زیریک نقاب عظیم رسیدم این جا باید طناب ثابت داشته باشد ولی کجاست !!! ساعتها به دنبال طناب ثابت گشتم ولی پیدا نشد زیر دو متر برف مدفون شده بود و من به تنهایی قادر نیستم طناب راپیدا کنم در وضعیت بدی گرفتارشده بودم؛ بدون طناب هم گذشتن از آن مسیر دیوانگی محض بود، چاره نداشتم به کمپ پیشرفته بر گشتم تا فکری اساسی کنم حتی پایین آمدن از میان این انبوه برف کارسخت و خسته کننده بود، چادر را درجای قبلی برقرارکرده و استراحت کردم .

غروب بود و من به فکر فردا بودم که چگونه این مسیر را عبور کنم شب دومی بود که درکمپ یک پیشرفته مانده بودم آماده خوابیدن بودم که صدایی شنیدم از چادر بیرون زده و چیزی که از خدا می خواستم رسیده بود یک تیم 15 نفر روس که کل کمپ را پر از چادر کردند و از دیدن من تعجب کردند که تنها این جا چه می کنم ، سرپرست تیم روس آقای دیمیتری با من خوش و بشی کرد وبه چادرش رفت ، خوشحال و راضی به خواب رفتم صبح با سروصدای روسها بیدارشدم آماده صعود بودم ولی من عجله ای نداشتم . تیم روس ها که من اسمش راگذاشته بودم ارتش سرخ ،خودش را به تراورز رساند، سروصدای زیادی می کردند پس از یک ساعت ارتش سرخ عقب نشینی کرد و به کمپ برگشت نتوانستند مسیررا بازکنند و بالاخره دیمیتری تصمیم خود را گرفت و دو نفر از تیم را بدون کوله پشتی به بالا فرستاد و بارآنها را بین تیم تقسیم کرداین بارمطمئن بودم راه باز می شود سریع چادر راجمع کردم و پشت سر ارتش سرخ حرکت کردم، نهایتاً طناب ثابت از زیر برف بیرون آورده شد و تیم پس از عبور از تراورز خودش رابه دهلیز رساند ومنهم پشت سرآنهاخودم را به دهلیز رسانده و پس از تلاش زیاد خود را به بالای دهلیز رساندم

مسیر مستقیم به بالاست وهیچ چپ و راستی ندارد دوطرف دیواره و تنها مسیر همین گرده پربرف است . ساعتها بالا رفتیم به منطقه کمپ 2 رسیدیم. نقاب عظیمی بالای کمپ 2 درارتفاع 5800 متر وجود داشت که ما را از زدن کمپ منصرف کرد.

دیمیتری دستور حمله به کمپ 3 را صادر کرد، بایدقبل از تاریکی با حذف کمپ 2 به کمپ 3 می رسیدیم درارتفاع 6350 متر از این به بعد مسیر تا قله این گرده ادامه پیدا می کند.

یعنی تا ارتفاع 6350 متر و پس از آن وارد بزرگترین فلات دنیا دراین ارتفاع می شویم ، پلاتو که 3 کیلومتر عرض و 10 کیلومتر طول داردفلاتی عظیم و زیبا و شاید زیباترین نقطه دنیا ، ولی ما قبل از رسیدن به فلات و درزیر آخرین نقطه گرده با هوای طوفان مواجه شدیم و مسیر ورود به فلات که بسیار حساس و خطرناک است را گم کردیم .

دیمیتری نقشه را درآورد ولی من متوجه بودم که چیزی سردرنیاورد شرایط بسیار بدی را تجربه می کردم من دنبال جایی برای چادر زدن می گشتم ولی وجود نداشت ناگهان ارتش سرخ دستور پیشروی داد برف تا سینه بود و شیب شاید 75 درجه و هرلحظه امکان داشت برف حرکت کرده و همه ما را با خود ببرد ، همه خطر را احساس می کردند ولی گوش به فرمان فرمانده بودند من خود را به منطقه ایمن تری رساندم و منتظرهرحادثه ای بودم مه و طوفان قدرت دیدم را گرفته بود و تیم روسی درمه گم شد؛ چاره ای نداشتم تا پاکوب پرنشده باید با احتیاط از همین مسیر می رفتم مطمئن بودم دیمیتری مسیررا اشتباه رفته ولی چاره ای نبود پشت سر او از یک نقاب برفی گذشتم امیدی به زنده ماندن نداشتم، به جایی بند نبودم و طناب ثابتی هم وجود نداشت از روس ها خبری نبود درآستانه رسیدن به پلاتو همه امیدم را از دست داده بودم خدایا همه جا بن بست بود و جلوی من نقابی 10 متری از یخ بود پاکوب به چپ تراورز کرده بود.

وارد یک طاقچه نیم دایره ای یخی شده بود تا انتهای طاقچه ، یک دیواره یخی سه متری بود که تیم دیمیتری از آن عبور کرده بود درگیر با دیواره بودم که طنابی از بالا به پایین انداخته شد نفسی کشیدم با کمک طناب خودم را به بالای دیواره رساندم ، خدای من ما به بزرگترین فلات دنیا رسیده بودیم بسیار زیبا و عظیم و قله دوشنبه و قله کومونیزم دقیقاً روبروی ما و درچنگ ما بود.

ارتش سرخ بسیارخسته بودومشغول زدن چادر شدیم خیلی خوشحال بودم ما کراکس یا سختی مسیر را به سلامت عبور کرده بودیم و ادامه مسیر فقط ارتفاع داشت و بسیار ساده به نظر می رسید با خوشحالی شب را به صبح رساندم ، صبح هوا بهتر شد و دید ما خیلی بهتر بود، ادامه مسیرشیب تندی به پایین می رفت تا وارد فلات گردد ودرانتهای عرض فلات قله دوشنبه به ارتفاع 7005متر ونهایتاً قله کومونیزم به ارتفاع 7495 متر بود .

دقایقی به یاد آلاله های پامیرمرحوم عزیزی و حراستی افتادم که دراین منطقه جان خود را از دست دادند و دراین فکر بودم که آقای مسعود آقابالایی چگونه توانست از دست رفتن دو دوست و همراهش را دراین فلات عظیم تحمل کند غم سنگینی درآن لحظه مرا فراگرفت و درنهایت به این پیشگامان صعود منطقه پامیرافتخار کردم که شجاعانه خود را به این قله سرسخت رساندند. یادشان گرامی باد .

ارتش سرخ آماده برگشتن بود و من درسردوراهی ماندم که تنها به این فلات پربرف بروم و یابه قول خود عمل کرده و پس از هم هوایی به کمپ اصلی بر

گردم و درنهایت با تیم روسیه تصمیم به بازگشت به کمپ اصلی را گرفتم .

هوا خوب بود و ما طناب ثابت مسیررا پیداکرده و به پایین حرکت کردیم.

پس از فرود ازدهلیز بالای کمپ 5300 و رسیدن به تراورز ناگهان من از مسیر خارج شده و به پایین سقوط کردم خوشبختانه طناب را از کارابین پیچ ردکرده بودم و برروی شیب تند پاندول شدم ، شیبی که نهایتاً به کمپ اصلی می رسید و بیش از 2000متربود. پایین را نگاه نمی کردم وقدرت بالا آمدن از مسیر را هم نداشتم و پس از تلاش زیادبصورت تیرول خود را به انتهای طناب رسانده و نجات یافتم پس از رسیدن به کمپ 1 و استراحت کوتاهی به سمت کمپ اصلی سرازیر شدم و با عبور از منطقه بهمنی خود را به کمپ اصلی رساندم فردای همان روز تیم های ایرانی قله گورژنوسگایا صعود کرده و به کمپ اصلی بازگشتند.

برنامه تیم های ایرانی صعود دو قله بود ولی سرپرستی تیم به علت نداشتن ویزای کافی نامساعد بودن مسیر صعود از صعود به قله کمونیزم منصرف شد من دنبال تیم های زیادی گشتم تا قله را صعود کنم وتنها اقدام به اینکارنکنم ولی متأسفانه شایداز 50 تیمی که درمنطقه بود فقط دو تیم برروی این قله تلاش کردند که برنامه آنها با من یکی نبود و بقیه تیم ها به کرجینسکایا اکتفاکردند و من قولی که به خانواده داده بودم تنها اقدام به صعود قله نکردم .

ولی مسئولان تور آلپ نوروز به تلاش بنده احترام گذاشته و certificate یا گواهینامه صعود و یک مدال به بنده دادند و تلاش بنده را مستحق این پاداش دانتند و به هرحال پس از 21 روز تلاش تیمهای ایرانی همه درسلامت کامل به وطن عزیز بازگشتند، و بنده هم همراه این تیم به ایران آمدم .

اینم گورژنوسگایا از فراز فلات پلات:

و.

والسلام

در گذشت

alisale — Wed, 29 Jul 2009 20:17:56 GMT

روستای تیک (جنگلهای بلوط)

alisale — Tue, 14 Jul 2009 21:42:18 GMT

گزارش کامل:

چهارشنبه(30/2/88) به همراه 16 نفر از کوهنوردان گروه کوهنوردی کسلو ساعت 9 شب با یک دستگاه مینی بوس به سمت شهرکرد حرکت کردیم .ساعت 9 صبح به شهرکرد رسیدیم و از اونجا به سمت چلگرد(40 کیلومتری غرب شهرکرد) حرکت کردیم .

چون روستای دهناش(برای رسیدین به روستا باید 2 بار رشته کوه زردکوه را قطع می کردیم که برای همین مسافت زیای طی شد) که مقصد بود فاصله در حدود 180 کیلومتر بود تصمیم گرفتیم بقیه مسیر را با سواری طی کنیم. حدود ساعت 14 به ابتدای مسیری که باید از اونجا پیاده می رفتیم رسیدیم.

از اونجا به سمت روستای دهناش راه افتادیم مسیر به علت بارندگی های اخیر بسیار سر سبز بود.

که برای رسیدن به روستا باید از رودخانه بازفت که یکی از سرچشمه های اصلی رودخانه کارون هست و آب بسیار زلالی داشت .

برای رد شدن از رودخانه هم پل جالبی درست کرده بودن.

بعد از پل هم باید حدود 1 ساعت در جنگلهای بلوط طی می کردیم تا برسیم به روستای تیک که حدود 10 خانوار جمعیت داشت .

که بعد از اونجا قرار بود بریم روستای دهناش که تیم به 2 قسمت تقسیم شد و یه تیم رفت به دهناش و یه تیم موند.

تیمی که رفت 12 شب برگشت.

شب تو خانه بهداشت تیک موندیم و یه بز برامون کباب کردن که اصطلاحا بش می گفتن (بیگ) .

صبح راهی که رفتیم رو برگشیتم .

از مسیر بین گندم زار و شقایقا.

و همچنین رودخونه.

همون پل.

و بعد با سواری ها رفتیم چلگرد که قرار بود مینی بوس بیاد اونجا دنبالمون .بعد از تونل زیبای کوهرنگ بازدید کردیم.

(شرمنده عکس بدون علیرضا نبود)

بعد از بازدید از تونل کوهرنگ به دشت لاله های واژگون رفتیم که وقتی رفتیم ،اثری از لاله ها نبود و تقریبا 10 روز دیر رفته بودی و بعد از صرف ناهار برگشتیم و حدود 5 صبح رسیدیم کرج.

برنامه تقریبا همش تو را بودیم ولی با تمام این وجود بسیار عالی بود یا حداقل برای من که اینطور بود.

منطقه سنگهای خیلی عجیبی داشت که همگی متخلخل بودن که شبیه هیچ جای دیگه ای نبود.

تیک دقیقا پشت قله کلونچین بود که تو عکس برف داره و بسیار جای زیبایی بود و آب وهوای عالیه ای داشت.

گزارش هم دیر زدم چون عکساش دیر به دستم رسید.

اینجا جا داره از سرپرست برنامه هومن فرشاد و راهنمای برنامه شهاب سهراب خانی که زحمت زیادی تو این برنامه کشید تشکر کنم.

قله درفک

alisale — Thu, 25 Jun 2009 20:19:18 GMT

گزارش کلی:

پنجشنبه (14/3/88):ساعت 10 حرکت به سمت رستم آباد،ساعت 14:15 حرکت به روستای شیرکوه، ساعت 14:50 حرکت به سمت لارنه، ساعت 18:15 رسیدن به لارنه، شبمانی در لارنه.

جمعه(15/3/88): ساعت 9 حرکت به سمت قله، ساعت 11:30 چشمه جیرونی،ساعت 16 رسیدن به قله، ساعت 17 بازگشت از قله، ساعت 19 روستای اربناب، ساعت 20 بازگشت .

گزارش کامل:

پنجشنبه (14/3/88) به همراه 4نفر از کوهنوردان گروه کوهنوردی کاهار ساعت 10 از کرج به سمت رستم آباد حرکت کردیم.

ساعت 14:15 به رستم آباد رسیدیم بعد از اینکه خرید های لازم رو انجام دادیم با یک سواری به سمت روستای شیرکوه که در 10 کیلومتری رستم آباد قرار داشت حرکت کردیم و در ساعت 14:45 به روستا رسیدیم و بعد تعویض لباس به سمت منطقه ای به نام لارنه که در وسط جنگل قرار داشت حرکت کردیم.

مسیر به علت بارندگی های اخیر بسیار سرسبز شده بود.

به مسیر خود ادامه دادیم تا در ساعت 18:15 به لارنه رسیدیم. لارنه منطقه وسیعی است که به علت مسطح بودن و همچنین نداشتن درخت و داشتن چندین چشمه منطقه بسیار مناسبی برای اطراق می باشد.

شب رو در لارنه سپری کردیم.

صبح ساعت 9 به سمت قله حرکت کردیم.اکثر مسیر پوشیده از سرخس های بلند بود و عبور از آن را سخت می کرد.

به مسیر خود ادامه دادیم و بعد سپری کردن شیب نسبتا زیادی در ساعت 11:30 به چندین کلبه رسیدیم که چشمه ای هم در کنار آنها به نام جیرانی قرار دارد چشمه آب بسیار کمی داشت.

بعد از کمی استراحت به سمت قله حرکت کردیم که هرچه بالا می رفتیم پوشش گیاهی ضعیفتر می شد و همچنین پرشبیتر می شد.

به حرکت خود ادامه دادیم تا به یک گوسفندسرا قبل قله رسیدیم که در نزدیکی آن دشتی پر آز شقایق بود.

در ساعت 16 به قله رسیدیم.

قله درفک یک قله آتشفشانی است که بزرگترین دهانه آتشفشانی خاورمیانه است.به خاطر وسعت قله که دایره به قطر 1.5 کیلومتر است یک روستا با تقریبا 15 خانوار جمعیت بر روی قله زندگی می کنند که شغل آنها دامداری است.

بر روی قله آب وجود ندارد ولی یک غار یخی وجود دارد که مردم روستا یخ از داخل غار میارن و میذارن آب شه و آب خود را اینطوری تامین می کنن.

بعد از کمی استراحت بر روی قله به سمت روستای اربناب که در ضلع شمال شرق قله قرار دارد حرکت کردیم و در ساعت 19 به اربناب رسیدیم .

قرار بود ماشین کمی پایینتر از اربناب بیاد دنبال ما که تقریبا در ساعت 20 در نزدیکی یک روستا به ماشین رسیدیم.

بعد از سوار شدن به ماشین تا رستم آباد با ماشین اومدیم و از اونجا با اتوبوس برگشتم.

قله درفک چندین مسیر برای صعود دارد که در این گزارش 2مسیر آن ذکر شد که شیرکوه طولانیترین و اربناب کوتاهترین مسیر قله است که البته جیپ و نیسان تا قله می تونن بیان .

مسیرهای دیگه قله از شاه شهیدان و راجون است .

درفک دارای مسیر جالبی هست چون هم جنگلیه هم کوهستانی که پوشش گیاهی مختلف رو میشه در مسیر دید و ضلع شمالی قله دارای دیواره بسیار زیباست.

((برگی از یک صعود ))

alisale — Wed, 10 Jun 2009 16:16:18 GMT

قسمت دوم

فلات پامیر با دارا بودن 5 قله بالای 7000متری و قرار گیری در عرض شمالی از مکان های مورد علاقه کوهنوردان در فصل تابستان می باشد؛ قله خانتانگری یکی ازاین 5 قله می باشد که همچون هرمی سه وجهی است که از شمال و جنوب غربی به صورت دیواره ی و از سمت جنوب غربی به صورت دیواره ای و از سمت جنوب شرقی توسط یخچال اینچلک محصور شده است. از ارتفاع 6200 متر به بالا شکل سنگهای قله به صورت سنگهای آهکی زرد رنگ در می آید که این رنگ غروب خا نتانگری را همچون مشعلی آتشین مینماید . بومیان محلی نام آن را خان تانگری به معنای " سلطان ارواح"نهاده اند.

نوشته زیر قسمتی از گزارش صعود تابستان 87 به قله خانتانگری(7010متر) به نقل از خسرو جمیشیدی(نایب رئیس گروه کوهنوردی کاهار) می باشد.

صبح زود پس از خوردن صبحانه از چادر بيرون آمدم هواصاف و آفتابي است چادر را جمع كردم و بسمت كمپ 3 درارتفاع 6100متر حركت كردم ادامه مسير در واقع ادامه دره اصلي است كه به يال بين دو قله چاپايف و خانتگري منتهي مي شود و مسير بسيار ساده و بي خطر است ولي نياز به برفكوبي دارد و من با بار سنگين فشار زيادي را تحمل مي كردم بين راه يك تيم سه نفره قزاق را ديدم .

با يك ليوان چاي پذيرائي شدم خيلي سرحال شدم و پس از 5 ساعت به كمپ 3 رسيدم .

كمپ 3 جنوبي درست زير يال بين دو قله خانتنگري و چاپايف قرار دارد كه با زاويه 90 درجه شيب يخي به سمت يال اصلي مي رود كه طناب ثابت دارد ،

من نزديك طناب ثابت چادرم را علم كردم ، چند چادر ديگر هم بود . ولي كسي را نديدم پس از برپايي چادر رفتم تو كيسه خواب و استراحت كردم كمي كمر درد دارم ولي مهم نيست . صبح پس از جمع َََكردن چادر يوماربه طناب ثابت َوصل كرده و با بار سنگين بسمت بالا حركت كردم يك طول طناب بالا رفتم و رسيدم به كارگاه ، ولي كارگاه خيلي پائين تر از تيغه اصلي كوه است . و من مجبور بودم با كلنگ با احتياط به سمت بالا حركت كنم . خيلي خطرناك بود و من بدون حمايت مجبور به صعود شدم . پس از رسيدن به بالاي تيغه تازه متوجه شدم چرا كارگاه رو پائين تر زدند ، چون بالا كلا يك باريكه نقاب برفي است كه هيچ امنيتي ندارد ، و هردو طرف پرتگاه و مسير برروي نقاب ادامه پيدا مي كند . مه همه چا را پوشانده و من جرعت هيچگونه حركتي را ندارم چون اصلا ديد ندارم دقايقي بدون حركت روي نقاب زمين گير شدم .

و درنهايت پرچمي را درفاصله دور تر ديدم كه مسير را مشخص مي كرد. آرام آرام حركت كردم ، حدود 150 متر نقاب ادامه پيدا كرد و پس از آن بجاي وسيعتري رسيدم ، اين منطقه در واقع كمپ 3 جبهه شمالي اين قله مي باشد . و كساني كه از قزاقستان اقدام به صعود مي كنند. دراين مكان كمپ 3 را برقرار مي كنند . يكجاي چادر كه قبلا كنده شده بود پيدا كردم و چادرم را برقرار كردم . تصميم دارم پس از برقراري چادر ، خود را جهت هم هوايي و بار گذاري به كمپ 4 رسانده و تاقبل از تاريكي ، به كمپ 3 باز گردم . همين كار را كردم ، و پس از يك برف كوبي سخت به اول گرد سنگي رسيدم . و با طنابهاي ثابتي كه وجود دارد كار صعود راحت تر شد . پس از 4 ساعت تلاش شرايط بسيار سخت شد ، باد و كولاك مرا از ادامه كار منصرف كرد . و مجبور به بازگشت به كمپ 3 شدم ، خسته و گرسنه به كمپ 3 رسيدم ، چادرم زير برف بود .

پس از خالي كردن برف از روي چادر ، وارد چادر شدم و به اميد هواي بهتر مشغول استراحت شدم . هواهرلحظه بدتر و بدتر مي شد . تا صبح چند بار مجبور شدم چادر را از برف تميز كنم . صبح فردا كولاك شديدي منطقه را فرا گرفت ، چند نفري كه دراين كمپ بودند سريع منطقه را ترك كردند . ولي من به اميد هوايي بهتر ماندگار شدم ، به نظر مي رسيد چادرم تاب تحمل اين فشار باد را ندارد . تمام روزم به پارو كردن برف از اطراف چادر گذشت . سرشب ديگر انرژي نداشتم ، و دران ارتفاع 6200 متر كاركردن واقعا سخت است . باد باسرعت بالا برف را به چادرم مي كوبيد ، احساس خطر كردم ولي كاري هم نمي توانستم انجام دهم ، چون با وجود باد شديد ، بصورت انفرادي نميتوانستم روي نقاب برفي عبور كرده و خود را به كارگاه كمپ 3 جنوبي برسانم ، مجبور بودم شرايط را تحمل كنم .

من و چادرم با سرعت زيادي درحال مدفون شدن زير برف بوديم ، اشتباهي كه كرده بودم ، چادرم را نبايد درجاي چادر كنده شده مي زدم ، زيرا باد و بوران هر چاله اي را پر از برف مي كرد . ومن اسير اين شرايط شده بودم ، ديگر قادر به برف روبي نبودم ، رفتم توي چادر و داخل كيسه خواب تا كمي گرم شوم . كه خوابم برد ، نمي دانم چقدر خوابيدم ، كه ناگهان از احساس خفگي بيدار شدم ، هركاري كردم تااز كيسه خواب بيرون بيايم . نتوانستم ، از بالا و پهلو ها و پشت سر فشار زيادي را تحمل مي كردم . نمي دانستم چه اتفاقي افتاده است ولي احساس ماندن زير آوار را داشتم . با تلاش زياد دست چپم را از كيسه خواب بيرون اوردم و هدلمپ كه روي پيشاني ام بود روشن كردم . خداي من چي شده ، چادر زير فشار برف كاملا خوابيده و از پهلوها و سقف و حتي پشت سرم فشار زيادي را بمن وارد كرد . هرچه تلاش كردم كه از كيسه خواب بيرون بيايم ، بي فايده بود ، نفسم بند امده ، احساس مي كنم داخل قبر قرار گرفته ام . و به سرعت در حال دفن شدنم . ولي من آدم تسليم شدن نيستم ، بايد زود تر از اين شرايط بيرون بيايم . بايد توي كيسه خواب بچرخم تا بتوانم روي زانوهايم بلند شوم ، چرخيدم با كمر به بالا فشار آوردم . و با آرنج به پهلوها مي زدم و با سرم به جلو فشار مي آوردم . دقيقا مثل كسي كه زير بهمن اسير شده باشد ، زيپ چادر درست روي صورتم بود ، با تلاش زياد زيپ را باز كردم . تا بلكه به هواي تازه برسم ، ولي تا زيپ را كشيدم ، برف ريخت توي صورتم . باورم نميشد كه توي تله افتادم ، هردو دستم را آزاد كردم و برفهاي جلو دررا مي ريختم توي چادر تا بلكه راهي به بيرون پيدا كنم ، يخ زدن را به خفگي ترجيح مي دادم دنبال كلنگم گشتم ، پيدا نكردم با دست خالي بدون دستكش برفها را جابجا مي كردم و خودمو به بيرون مي كشاندم . داخل چادر پر برف شد . و بالاخره روزنه اي باز شد . و هوايي بصورتم خورد ، اميدوار شدم دنبال دستكش و كلاهم داخل كيسه خواب گشتم و پيدايش كردم . كلنگم هم پيدا شد . مثل ديوانه ها افتادم بجان برف چنان نفس نفس مي كردم كه هر لحظه احتمال مي دادم قلبم بايستد . باد و بوران چنان شديد بود كه مجبور شدم كيسه خواب را بكشم روي سرم در جلوي درچادر چمباتمه بزنم . با بيرون امدن من از چادر ، چادر كاملا خوابيد . و من واقعا احساس خانه خرابي مي كردم ، نمي دانستم چه خاكي سرم بريزم ، پاهايم يخ كرده ، زير اندازم را كشيدم بيرون و كمي شرايط بهتر شد . تمام وسايلم توي برف بود ولي از اينكه هنوز زنده ام خدا را شكر مي كنم ، گشتم توي جيب شلوارم ساعت رو پيدا كردم ، حدود 10 شب بود . و من يك كابوس را پشت سر گذاشتم . كفشهايم را تميز كردم و پوشيدم خيالم كمي راحت شد . ساعتي گذشت احساس كردم باد كمتر شده ، و اين تنها چيزي بود كه من احتياج داشتم . شرايط بهتر شده بود ، و من سقف چادر را خالي كردم ولي چادر بحال اولش برنگشت . يك مقدار برفهاي توي چادر را بيرون ريختم و با باتوم سقف چادر را بالا نگه داشتم تا وسايلم را جمع كنم . بايد چاي درست كنم ، به شدت نياز به مايعات دارم ، سانديسها يخ زده ، گاز را روشن كردم و كمي برف آب كرده و چاي درست كردم . و جان تازه اي گرفتم دوربينم را پيدا كردم ، ولي متاسفانه باطري آن خالي شده توي ذهنم دارم تصميم خطرناكي مي گيرم . شروع كردم به جمع كردن وسايل ، بايد از اين منطقه خارج بشوم ، مي خواهم اگر شرايط هوا ثابت بماند . به سمت كمپ 4 حركت كنم . يك مقدار عصبي هستم چون هيچ شانس صعودي را براي خودم قائل نيستم . تنها يك شانس دارم كه مي خواهم امتحانش كنم ، و امشب به سمت كمپ 4 حركت كنم ، نميدانم تصميم درستي گرفتم يا نه ؟ ولي ميدانم يك چادر خالي و رها شده دركمپ 4 وجود دارد . و بهمين اميد وسايلم را جمع كردم .

ادامه دارد .

جنگل کجور به سیسنگان

alisale — Sat, 16 May 2009 21:02:18 GMT

گزارش کلی:

پنجشنبه (27/1/88) : 7:30 صبح حرکت به سمت مرزن آباد،ساعت 12 حرکت به سمت کجور،ساعت 14 حرکت به سمت معدن،ساعت 14.5 شروع جنگل ،ساعت 19 کمپ در جنگل.

جمعه (28/1/88):9 صبح حرکت به سمت سیسنگان ،ساعت 11 آبشار،18 رسیدن به نخ شمال.

گزارش کامل:

پنجشنبه ساعت 7:30 صبح از به همراه 19 نفر از کوهنوردان گروه کوهنوردی کسلو به سمت کجور حرکت کردیم.

کجور شهر کوچکی است که برای دسترسی به آن باید ابتدا مرزن آباد رفت بعد از 5 کیلومتر به طرف چالوس رفتن به دوراهی کجور می رسید،از انجا هم بعد از رد کردن پل 50 کیلومتر تا کجور راه است.

ساعت 14 به کجور رسیدیم و از آنجا به ابتدا مسیر معدن رفتیم و از همین مکان به طرف جنگل حرکت کریدم؛در مسیر به خاطر قرارگیری در فصل بهار درختان دارای زیبایی خاصی بودن.

به خاطر بارندیگیهای اخیر مسیر بسیار پراب شده بود که به همین دلیل آبشارهای جالبی در مسیر بود.

در روز اول باید چندین بار از رودخانه می گذشتیم که به خاطر آب زیاد کمی طول می کشید از رودخانه ها بگذریم.

به مسیر خو ادامه دادیم تا به نزدیکی آغلها رسیدیم که 1نفر سکنه داشت.

به مسیر خود ادامه دادیم تا در ساعت 19 در نزدیکی یک چشمه کمی بالاتر از سطح رودخانه برای شبمانی اطراق کردیم.

صبح ساعت 9 به حرکت خود ادامه دادیم که یک آغل تروک که در یک دشت قرار داشت رسیدیم و دشت پر از شقایق بود.

از اینجا مسیر خور را عوض کردیم که بعد از عبور از رودخانه به آبشار بسیار زیبایی رسیدیم.

بعد از آبشار مسیر خود را در جنگل ادامه دادیم و ارتفاع زیاد کردیم و بعد باز به نزدیکی رودخانه بازگشتیم. و به محل آغلها رسیدیم که بعد از آن به بستر رودخانه برگشتیم .هر چه جلوتر می رفتیم رودخانه پر آب تر و عبور از آن مشکلتر می شد.

در حدود ساعت 18 به نخ شمال رسیدیم و از آنجا به کرج بازگشتیم.

این برنامه به خاطر آب و یه سری مشکلاتی که داشت به سختی پیش می رفت و خدا را شکر که در اخر همه چیز به خوبی به پایان رسید و این جور برنامه جزو برنامه هایی میشه که هرگز فراموش نمیشه.

به خاطر بارندگی خای اخیر کلا اکثر کوهپایه ها پر از گل و گیاه شده که در این اوضاع بودن در جنگل چیز دیگه ایه.

جنگل گت کش به نوشهر (اکتشافی)

alisale — Thu, 30 Apr 2009 21:36:55 GMT

گزارش کلی:

یکشنبه (9/1/88) : حرکت 5:30 از کرج به سمت گت کش،8:30 رسیدن به گتکش ،9 صبحانه،10 رسیدن به روستای دلسم ، پیمایش جنگل، 18 اطراق.

دوشنبه (10/1/88): ساعت 9 حرکت به سمت نوشهر،پیمایش جنگل،19 رسیدن به نوشهر.

سه شنبه (11/1/88): بازگشت

گزارش کامل:

یکشنبه (9/1/88) ساعت 5:30 صبح به همراه 10 نفر از کوهنوردان گروه کوهنوردی کاهار به سمت روستای گت کش شرکت کردیم.

گت کش روستای کوچکی در مسیر مرزن آباد به کجور که در 20 کیلومتری این جاده قرار دارد.

ساعت 9 صبح از گت کش به سمت روستای دلسم حرکت کردیم .مسیر به خاطر تازگی برگها و شکوفه ها بسیار زیبا شده بود.

ساعت 10 برای صبحانه کنار یک چشمه استراحت کردیم.و از انجا مسیر خود را به سمت دلسم ادامه دادیم تا در ساعت 11 به دلسم رسیدیم.

از دلسم به نوشهر یک جاده خاکی وجود دارد که به ندرت رفت آمد در آن صورت می گیرد.و در نزدیکی این مسیر خاکی رودخانه ی وجود دارد که مسیر حرکت ما در کنار رودخانه بود و هرجا که رودخانه اجازه می داد در کنار رودخانه بودیم و وقتی مسیر غیر قابل عبور می شد به جاده که حد اکثر 1 کیلومتر فاصله می گرفت باز می گشتیم.

به دلیل مسیر کنار رودخانه بودن لازم بود چندین بار از عرض رودخانه بگذریم.

در مسیر جاده هم چندین دوراهی داشت که اکثرا برای استخراج چوب از جنگل بود.

به مسیر خود ادامه دادیم تا ساعت 18 که برای شبمانی اطراق کردیم.روز اول حدود 15.5 کیلومتر راهپیمایی کردیم.

صبح ساعت 9 به مسیر خود ادامه دادیم .

ابتدای مسیر روز دوم مانند روز اول بود که بعد از گذشت کمی از مسیر از جاده اصلی دور شدیم .

در مسیر درخت های زیادی قطع شده بود.که می گفتن توسط آستان قدس رضوی بهره برداری می شد.و همچین درخت های زیادی با شکل ها و اندازه های مختلف وجود داشت.

بعد عبور از جنگل به حاشیه رودخانه ماشلند رسیدیم که رودخانه ی پر آبی بود .

در کنار این رودخانه ادامه دادیم تا در ساعت 19 به نزدیکی نوشهر رسیدیم و شب را در خاطر بارندگی در نزدیکی جاده کناره خانه ای گرفتیم.(روز دوم حدود 20 کیلومتر پیموده شد).

سه شنبه صبح به علت بارندگی جاده جالوس بسته شده بود و برای همین از به سمت آمل حرکت کردیم و به خاطر بسته شدن جاده هراز از جاده فیروزکوه بازگشتیم و به خاطر ترافیکی به به خاطر برف سنگین در گرده جاده بود 12 ساعت این مسیر طول کشید.

در کل باید گفت برنامه ی بسیار خوبی بود اونم بیشتر به خاطر اکتشافی بودن مسیر که ملوم نبود چه اتفاقی می افتد و مسیر به چه شکل است.

البته حال می توا گفت که گروه ها با تعداد زیاد هم می توانند این مسیر را 2 یا 3 روز بپیمایند و از این طبیعت لذت ببرند.

فایل gps مسیر هم بعدا در همین جا قرار می دهم تا اگر دوستان تمایل داشتند از این مسیر استفاده کنند.

اینم چند عکس دیگر:

آبشار خور

alisale — Fri, 03 Apr 2009 21:12:51 GMT

یکشنبه(25/12/87) به همراه 4نفر از کوهنوردان گروه کوهنوردی کاهار ساعت 8 صبح به سمت روستای خور حرکت کردیم.

ابتدای مسیر آبشار خور روستای خور می باشد که برای رسیدن به خور باید در جاده چالوس 20کیلومتر برید تا به خوزنکلا برسید و از خروجی خوزنکلا تا خور هم حدود 15کیلومتر می باشد که مسیر کوهستانی است .

9:30 به روستا رسیدیم از این روستای خور باید به سمت رشته کوه سمت جنوب یعنی به طرف دره رفت و که پاکوب خوبی هم دارد.که تا رودخانه می رسد و آبشار در یک دره در کوه سمت جنوب می باشد که از دور به خوبی پیداست.

ساعت 10:30 به آبشار رسیدیم.

آبشار یخزده زیبایی بود که تقریبا از آبان تا آخر فروردین دارای یخ می باشد.

بعد صبحانه خوردیم و به سمت قله پهنه حصار حرکت کردیم.

به خاطر بالا اومدن خورشید و گرم شدن هوا برفا نرم شده بود و بالا رفتن سخت شده بود و تا نزدیکی قله رفتیم و بعد برگشتیم تو راه هم به اسچی پرداختیم.

بد از اسچی هم کنار رودخانه ناهار خوردیم و حدود 18 به کرج برگشتیم.

آبشار خور جای جالبیه و نزدیک و به راحتی می شه رفت و با وجود این خلوت هم هست و به ندرت کسی اونجا میره اگه وقت کردید تا یخا آب نشده یه سر بزنید.